در تعطيلات نوروز، چند روزي به شهركرد رفته بودم. شهركرد طبيعت منحصر به فردي دارد. اما شهر كمتر توسعه يافته است و تازه چند سالي است كه به آن رسيده‌اند. بر عكس اصفهان كه كنار زاينده‌رود جايي براي توقف نبود و اصفهاني در شهر مانده بودند كه تا جايي كه مي‌توانند از مسافران پذيرايي كنند، شهركرد خلوت و سوت و كور بود. اهالي اين شهر هم به سفر رفته بودند. انگار كه دغدغه درآمد بيشتر ندارند. آرامش اين شهر واقعا بي نظير است. در مدت اقامت در اين شهر دريافتم كه مردمان آن زندگي را مانند ما جدي نمي‌گيرند. همان قدر كه درآمد دارند خرج مي‌كنند و نه بيشتر.

استفاده از طبيعت بي‌نظير آن، رانندگي در جاده‌هاي پر پيچ و خم، فوتبال و پينگ‌پنگ تا پاسي از شب، و نوشيدن چاي، دوري از كامپيوتر و اينترنت و اخبار روزانه، فكر نكردن به كار و امور روزانه و زبان، آرامشي را برايم فراهم كرد كه شايد خيلي وقت بود به آن‌ نياز داشتم. دور بودن از امكانات و وسايلي كه به آن‌ها عادت كرده‌ايم خيلي هم بد نيست، حتي لازم است. البته براي چند روز!