یکی از مهارت های مورد نیاز مدیران و کارشناسان، آشنایی با روش های ارائه مطلب و به اصطلاح امروزی ها، پرزنت کردن است. یک فکر یا ایده هر قدر جذاب و جالب باشد، وقتی به خوبی به مخاطب ارائه نشود، فاقد مطلوبیت خواهد شد. اگر موضوع را پارتویی نگاه کنیم، 20 درصد تلاش در تهیه یک پاورپوینت مناسب و ارائه خوب آن، 80 درصد اثربخشی به همراه خواهد داشت. این موضوع آن قدر اهمیت دارد که کتاب های متعددی در مورد آن نوشته شده است و مطالب آموزشی فراوانی در مورد آن وجود دارد. ارائه مطلب می تواند به صورت 30 ثانیه ای یا یک دقیقه ای تا یک ساعت باشد و هنر ارائه دهنده این است که بتواند مطلب خود را در همان زمان تعیین شده ارائه کند. برای ارائه مطلب کوتاه که به ارائه آسانسوری معروف است (Elevator Pitch)، مدل هاروارد از موثرترین و کارآمدترین مدل های پیشنهادی است. + و کتاب کوتاه و سی صفحه ای راهنمای ارائه مطلب هاروارد بسیار نکات خوبی در این زمینه دارد. لینک دانلود

نیازی هم به گفتن این موضوع نیست که علاوه بر تهیه مطلب و محتوا روش ارائه نیز بسیار مهم است که چگونه تن صدا و حرکات بدن و عدم لرزش صدا و دست تا چه اندازه می تواند بر مخاطب موثر باشد.

چند هفته قبل در طی برگزاری کنفرانس بین المللی مدیریت، در چند پنل تخصصی و ارائه مطلب شرکت کردم که عدم توجه به زمان بندی در ارائه مطلب، بارزترین و آزاردهنده ترین موضوع بود. با این که از مدت ها قبل برنامه ریزی  شده بود که هر ارائه دهنده چقدر زمان دارد (مثلا 20 دقیقه)، اما ارائه دهندگان به تنها چیزی که توجه نداشتند، زمان بود، تازه این موضوع در کنفرانس مدیریت بود که باید سمبل مدیریت باشد و مدیریت زمان و نحوه ارائه مطلب یکی از نشانه های یکپارچگی (Integrity) صادق بودن رفتار و گفتار حاضران است. حتی در یکی از جلسات، ارائه دهنده شروع کرده بود به خواندن شعر حافظ و می گفت هر وقت که زمان من پایان یافت، به من اطلاع دهید تا ارائه مطلب را قطع کنم هر چند که به نصف اسلایدها هم نرسیده باشم! حال بگذریم از این که حدود 10 دقیقه هم فراتر از زمان مقرر رفت.