"کارکنان منابع ارزشمند سازمان هستند." در بررسی این گزاره در عین درستی باید به این سوال هم جواب داد که "چه کارکنانی منابع ارزشمند سازمان هستند و آیا هر فردی به عنوان نیروی انسانی می تواند برای سازمان با ارزش محسوب شود؟" کارکنان به صرف انسان بودن، شایسته احترام هستند، اما یک سازمان به صرف این که تعدادی کارمند و کارشناس دارد، نمی تواند آن ها را ارزشمند محسوب کند، اگر آن ها کارهای ساده و عادی و معمول را که نیازی به تخصص و شایستگی خاصی ندارد، انجام دهند، منبع ارزشمندی برای سازمان به شمار نخواهند آمد. این کارها را هر فردی می تواند انجام دهد و به سرعت می تواند این کارها را یاد بگیرد.

در تببین گزاره کارکنان منابع ارزشمند سازمان هستند، به نظرم کارکنانی برای سازمان ارزشمند به شمار می آیند که به گفته دیو اولریش، ارزش آفرین باشند. کارکنانی که به واسطه دانش، مهارت، توانایی های فردی و خلاقیت خود می توانند برای انجام کارهای سازمان، ارزش تولید کنند و کارها را به شیوه ای بهتر و مناسب تر، بهبود داده و اجرا کنند. این کارکنان شایسته احترام ویژه و ارزشمند بودن هستند وگرنه کارکنانی که نمی توانند در انجام کارهای خود ایده تولید کنند و خلاقیت داشته باشند، نمی توانند انتظار داشته باشند که منبع ارزشمندی از نگاه سازمان باشند و سازمان بر روی آن ها سرمایه گذاری کند. نتیجه این که کارکنانی منبع ارزشمند هستند که ارزش آفرین باشند.