دوست عزیزی برای نوشته قبلی در مورد تعارض در سازمان ها در سازمان ها نظر داده و خواسته تا تکلیف یک سری از مطالب را روشن کنم.

۱- هدف از نوشته مذکور طرح بحث تعارض و تضاد در سازمان ها بوده و لازم است سازمان ها فکری در این زمینه کنند. به کرات دیده ام که حلول ماه رمضان وقت زیادی از کارکنان را برای اثبات این که این ماه، ماه میهمانی خداست و باید تا جایی که می توان، خورد، هدر می رود. یا آن که از زمان شروع به کار آن ها که روزه نیستند در فکر بساط صبحانه و ناهار هستند. البته به صورت مخفیانه! به هر حال این موضوعات مواردی نیستند که بتوان از آن‌ها گذشت و در مقوله منابع انسانی لااقل برای سازمان های ایرانی جالب توجه است.

۲- معتقدم دین امری شخصی است. هر فرد به اندازه فهم خود از دین بهره می برد و نیازی به امر و نهی دستوری از سوی کسی نیست. اما از سوی ديگر اين وبلاگ را جای مناسبی برای اين بحث نمی‌دانم و از دوست ناشناسم تقاضا می‌کنم با معرفی خود امکان بحث را در جايی ديگر فراهم کند.