شرکت ها در دوران کاری خود دوران فراز و نشیب زیادی را طی می کنند و نحوه مدیریت کردن این دوران عامل پایداری و  بقای آن ها در عرصه رقابت و کسب و کار است. قبلا در مورد یادگیری های مدیریتی در زیمنس نوشته بودم +. یکی از نکاتی که در زیمنس قاعده مند شده است، مدیریت کردن شرکت در دوران رکود است. به دلایل مختلفی مانند بحران های اقتصادی و مالی و ... هر چند سال یک بار کسب و کار این شرکت با رکود مواجه می شود و در این ایام که معمولا حدود یکی دو سال می شود، این اقدامات را انجام می دهند. در زمان رکود، بازار شرکت با افت نسبی مواجه می شود و میزان فروش کمتر می گردد و به تبع آن حجم کارها هم کمتر می شود.

  • آموزش مدیران: ایام رکود فرصت خوبی برای برگزاری دوره های آموزشی برای مدیران است. در زمان رونق مدیران سرشان شلوغ است و فرصت زیادی برای حضور در دوره های آموزشی ندارند، بنابراین این دوران رکود بهانه ای است که مدیران را توانمند کرد.
  • استفاده از مرخصی های ذخیره شده: کارکنان در این ایام می توانند از مرخصی های ذخیره شده سال های قبل خود استفاده کنند و مثلا یک سال در شرکت حضور نداشته باشند. در این بازه شرکت حقوق ماهانه آن ها را بابت استفاده از مرخصی ذخیره شده پرداخت می کند، اما هزینه های متغیر در این مدت حداقل می شود.
  • کار کمتر و پرداخت حقوق کمتر: به دلیل شرایط رکود و افت فروش و حجم کارها، با کارکنان توافق می شود که مدت زمان کمتری را در شرکت حاضر باشند. مثلا به جای 36 ساعت کار هفتگی (قانون کار آلمان) 25 ساعت حاضر شوند و کار کنند و حقوقشان هم به همین نسبت کمتر پرداخت شود.
  • مرخصی های بدون حقوق: برای مشاغل ساده که تخصص زیادی برای انجام آن ها لازم نیست، شرکت به کارکنان مرخصی بدون حقوق می دهد تا بتوانند در جای دیگری مشغول به کار شوند، اما شرکت تضمین می کند که پست سازمانی آن ها محفوظ خواهد بود تا وقتی که دوباره شرکت به دوران رونق بازگردد و این افراد می توانند مجددا به شغل خود بازگردند.

 مواردی که در بالا گفته شد، قطعا در کانتکس شرکت زیمنس قابل اجراست اما برای مدیریت کردن دوران رکود هنری است که باعث تداوم و بقای شرکت هایی مانند زیمنس است و عمر این شرکت ها را به بیش از 150 سال رسانده است.