ماه رمضان رو به پايان است. اين ماه يك مشخصه مهم دارد: افراد يا روزه‌دارند يا روزه‌خوار! اين تفاوت در صفت و شناسه موجب تناقض و تعارض در جامعه، خانواده، سازمان و ... مي‌شود. در اين چند سالي كه وارد بازار كار شده‌ام هر سال ماه رمضان در يك شركت متفاوت مشغول به كار بوده‌ام و اين تعارض را كه موجب كينه و خشم بين كاركنان مي‌شود، لمس كرده‌ام. موضوع اين‌است كه با تشويق و تنبيه‌هاي كودكانه و تمهيدات سخيفانه‌ سازمان‌هاي ما نمي‌توان اين تضاد و تناقض را مديريت كرد. اول لازم است سازمان‌ها در اين مقوله دخالت نداشته باشند. دوم آن‌كه اگر دين را موضوعي شخصي بدانيم، بايد بتوانيم كاركنان را به حدي از بلوغ و آگاهي برسانيم كه بپذيرند روزه امري شخصي است و مانند ساير واجبات ديني كه عده‌اي انجام مي‌دهند و عده‌اي سرباز مي‌زنند، نيازمند متولي نيست و انجام يا ترك اين عمل باعث برتري نسبت به سايرين نيست چرا كه در اين وادي همه چيز مطلق است و هر كس تنها با خودش بايد سنجيده شود. همين‌ طور روزه‌خواران!!