در رزومه نویسی در منظر دوم باید به سازمان و مدیران سازمانی که آگهی استخدام داده اند توجه کرد. رزومه ها توسط افرادی در سازمان ها (مانند مدیران) بررسی می شوند و در صورت تایید از صاحب رزومه دعوت به مصاحبه انجام می شود. بر اساس تجربه ای که من داشته ام، به ازای یک رزومه در صفحه 3 روزنامه همشهری حدود 5 هزار رزومه برای شرکت ارسال می شود. در این میان پیدا کردن افراد مناسب مثلا اگر سازمان بخواهد 20 نفر استخدام کند، کار بسیار سختی است. بنابراین در فرآیند انتخاب افراد مناسب، ابتدا از چند فیلتر استفاده می شود تا افرادی که نامناسب هستند کنار گذاشته شوند و در نهایت داوطلبان شایسته تر انتخاب شوند. 

به صورت تجربی دیده ام که بسیاری مدیران برای رد یک داوطلب دچار خطاهایی مانند قالبی اندیشیدن (Stero Typing) دچار می شوند. علت هم این است که فرصت کافی برای مطالعه همه چیز را ندارند و با دلایلی دم دستی داوطلب را رد می کنند. بنابراین در رزومه نویسی باید طوری عمل کرد که در غربال خطاهای انتخاب کنندگان گرفتار نشد. مثلا یکی از این موارد که زیاد دیده ام، حذف داوطلبان به دلیل یک قومیت خاص است. شاید مدیر از قومیتی مانند ترک، لر، کرد و ... دارای تجربیات نامناسبی است و بر این اساس هر فردی که متعلق به این گروه است را رد می کند. مواردی مانند محل تولد، آدرس محل زندگی، متاهل یا مجرد، تعداد فرزند و ... تقریبا داده هایی است که به مدیران کمک می کند تا از این اطلاعات استفاده کنند تا شواهدی داشته باشند که داوطلب را رد کنند تا تایید. 

در نقطه مقابل ارائه اطلاعات زیاد، برخی از داوطلبان احتمالا به دلیل نامرتبط بودن رشته تحصیلی یا عدم تحصیل در دانشگاه معتبر، دانشگاه یا رشته تحصیلی خود را در رزومه اعلام نمی کنند. اگر مدیران بخواهند رزومه ای را رد کنند، احتمالا به دلیل به نداشتن اطلاعات، نسبت به زمان دانستن اطلاعات مربوط به رشته و دانشگاه زودتر تصمیم به این کار می گیرند.