چند روزی است که مجبورم به جز زمان خواب از عینک آفتابی استفاده کنم. با این کار چشمان خود را از نور آفتاب محفوظ می‌دارم و از البته از نگاه دیگران و کم کم به این نتیجه می‌رسم که مخفی کردن چشم‌ها در برابر دیدگان دیگران مزایای زیادی دارد. مثلا:

در جلسه‌ای که حالت سمینار دارد و مطلبش به درد نمی‌خورد می‌توانی راحت بخوابی، بی آن که کسی مطلع شود به شرطی که حفظ ظاهر هم بکنی و سایر اندام بدن خبر از خوابیدن ندهد،

یا زمانی که با کسی در حال گفتگو هستی، وقتی نمی‌خواهی او را نگاه کنی و صحبت خارج از حوصله است، می‌توانی به راحتی جای دیگری را نگاه کنی و فقط صورتت به سمت او باشد،

یا وقتی پشت میز نشسته‌ای و خسته هستی، راحت چشم‌هایت را ببندی و استراحت کنی و فقط ژست کار کردن بگیری و کسی نفهمد،

یا در جلسه‌ مذاکره در خصوص یک موضوع، چشم‌هایت را مخفی کنی که تو را لو ندهد و از آنچه در ذهنت می‌گذرد، پالسی برای طرف مقابل نفرستد و در عین حال می‌توانی از چشم‌های او استفاده کنی،

یا در مکانی که هستی (تاکسی، اتوبوس، محل کار، فروشگاه و ...) نگاهت به افراد یا جای خاصی باشد، بی آن که متوجه نگاهت باشند،

یا کسی با نگاه کردن شما متوجه نمی‌شود که در حال حاضر چگونه هستید، ناراحت، خوشحال، عصبی یا ... در عین حال هر وقت هم بخواهی با چشم‌هایت پیامی را به طرف مقابل منتقل کنی، می‌توانی راحت عینک را به نشانه توجه بیشتر برداری و نگاه را متوجه آن فرد کنی.

چشم‌ها پیام‌های زیادی دارند و در صورتی که آن‌ها پنهان کنی و بقیه این کار را نکنند، یک مزیت قابل توجه است. حدس می‌زنم در فیلم ماتریکس هم به همین دلیل شخصیت‌های خوب و بد فیلم، در مقابل نگاه مردم عادی همیشه عینک آفتابی به چشم دارند!