پارسال و امسال به دلیل حضور دو مربی به درد بخور مسابقات فوتبال برایم هیجان‌انگیز شده بود. امسال این هیجان تا روز آخر و دقایق آخر ادامه داشت. بیشتر از این که برای پرسپولیس نگران باشم برای قطبی نگران بودم که اگر قهرمان نشود تمام نشریاتی که این روزها او را مدح می‌کنند، او را به لجن خواهند کشید و بلایی به سرش خواهد آمد که بر سر سایر مربیان با کلاس خارجی که روزگاری در ایران بودند و مجبور شدند بروند. قطبی هم یک ایرانی است که خوشبختانه در ایران بزرگ نشده و تحصیل نکرده است. با علم روز دنیا آشناست و با مربیان ایرانی مثل قلعه نویی و دایی و ... که زاییده هیاهوی کثیف فوتبال ایران هستند، خیلی فرق دارد. حداقل این را می‌توان از گفتار و کردارش وقتی که در کنار قلعه نویی می‌ایستد و قلعه‌نویی برایش پوزخند می‌زند و او جوابش را با لبخند و احترام می‌دهد می‌توان فهمید. حضور قطبی در ایران نشان داد که با سبک‌های معمول مدیریتی دنیا مثل رهبری و ... در فوتبال ایران نمی‌توان مدیریت کرد و لازم است که ابزارهای دیگری هم وارد این کار کرد. از جمله اخراج که در مورد بازیکنی چون شیث رضایی اتفاق افتاد. به هر حال من از این که قطبی قهرمان شده خوشحالم و امیدوارم زودتر بفهمد که باید از ایران برود. ادامه حضورش می‌تواند شخصیت محبوبش را خراب کند و برای فرد جنتلمنی چون او اصلا خوب نیست.