هر بار که در جمع منابع انسانی کارها حاضر می‌شوم، همه امیدوارند که آینده کار شغل منابع انسانی در ایران روشن و درخشان خواهد بود. استدلالشان هم این است که مدیران کم کم می‌پذیرند باید به منابع انسانی بها بدهند و در بازار رقابتی نیرو پیدا کنند. از این رو در سازمان‌های متوسط و بزرگ زمینه‌های کاری خوبی برای کارهای منابع انسانی وجود دارد. این استدلال در لایه‌های پایین کار در حوزه منابع انسانی پذیرفتنی است اما برای کسانی که هدفی جز کارشناس ماندن دارند، اوضاع قدری متفاوت است. تقریبا می‌توان گفت که پست مدیر یا معاون انسانی به همراه مدیر یا معاون مالی، سیاسی‌ترین پست‌ها در سازمان‌ها هستند. تقریبا تمام استخدام‌ها، تعیین‌ حقوق‌ها، پاداش‌ها و بقیه چیزهای جذاب برای آدم‌‌های شاغل در همین منابع انسانی وجود دارد و به همین دلیل هم مدیرعامل‌ها ترجیح می‌دهند، همیشه آدم معتمد و البته سعی می‌کنند که نفر سفارش شده و مورد اعتماد خود را در این پست قرار دهند. نمونه‌های این موارد هم کم نیستند. به عنوان مثال مدیر منابع انسانی ایران خودرو غالبا بر اساس این قاعده انتخاب می‌شود. این‌ها برای این نوشتم که بگویم چندان به آینده کار منابع انسانی با چشم انداز مدیر بلافصل مدیرعامل چندان خوش‌بین نیستم. هر چند در این مسائل قابلیت استقرا و تعمیم وجود ندارد ولی رفتار مدیران عامل در انتصاب‌ها با این رویکرد قابل پیش‌بینی است.