وقتي مهارت‌هايي داشته باشي و مدتي از آن‌ها استفاده نكني، ناگزير آن مهارت را از دست خواهي داد. يكي از اين مهارت‌ها كه اخيرا فكر مي‌‌كنم از دست داده‌ام، مهارت دعوا كردن است. قبلا به دليل حضور محيط دبستان و راهنمايي حس تندخويي و دعوايي زيادي داشتم كه ناگزير مجبور بودم، هر روز دعوا كنم تا به نوعي حق خود را بگيرم يا از بقيه عقب نمانم. حالا يك چند ده سالي از حضور در آن محيط‌ها مي‌گذرد و حالا حضور در محيط‌هاي شسته و رفته كاري و قدري با كلاس مهندسي يا توليدي باعث شده تا اين مهارت را از دست بدهم يا حداقل خيلي كمرنگ شده باشد. بعضي وقت‌ها فكر مي‌كنم كه شايد ديگر نمي‌توانم با كسي دعوا كنم يا صدايم را بلند كنم و حداقل نيم ساعت داد بزنم و هر چند كلمه يك بار هم ناسزايي را نثار طرف مقابل كنم. ترك اين عادت با اين كه جزو اخلاق حسنه محسوب مي‌شود ولي براي زندگي در اين جامعه كه برخي اوقات نكبت بار مي‌شود، داشتن اين مهارت گاهي اوقات لازم مي‌شود.