یک قانون عمومی در دنیا برای اندازه گیری سطح سازمان وجود دارد که می گوید، مدیرعامل شرکت، سقف شرکت است. اگر همین نسبت را تعمیم دهیم، برای سایر سطوح سازمان هم همین نسبت را خواهیم داشت که مدیر هر دپارتمان سقف آن دپارتمان است و بیشتر از این نمی توان از آن مدیر و دپارتمان توقع داشت. کار کردن در سازمان های مختلف این قانون را برایم اثبات کرده است که توانایی یک مدیر، سقف یک واحد است. امروز بحثی در خصوص مدیر خوب و بد داشتیم و این که یک مدیر خنگ چقدر می‌تواند در کاهش رضایت شغلی کارمندان تاثیر داشته باشد. البته باهوش بودن یک مدیر نمی تواند موجب افزایش رضایت شود. قدری به گذشته برگشتم و همه مدیران قبلی خود را مرور کردم. به صورت تصادفی همه مدیرانم، به جز مدیر اخیرم همگی فارغ التحصیل شریف بوده اند و هیچ کدام از هوش و ذکاوت کم نداشتند. با این که یکی از آن ها مدیر خوبی نبود اما کودن نبود و هر چه می گفتم می فهمید و در برابر من که زیردستش بودم، کم نمی آورد. این یکی از شانس های من در طول دوران کاری تا به حال بوده است. امیدوارم همیشه ادامه داشته باشد.