اخلاق مهندسي

مهندسان در ايران يك ويژگي اخلاقي بارز دارند و آن اين است كه معمولا همديگر را قبول ندارند و همواره سعي دارند تا از كار هم ايراد بگيرند و همديگر را زير سوال ببرند. به گمانم اين صفت برجسته برخاسته از رفتار عمومي ايرانيان است اما در مورد مهندسان كه قدري بيشتر درس خوانده‌اند، موضوع پررنگ‌تر مي‌شود. آن‌چه من تجربه‌ كرده‌ام اين است كه مهندسان در زمان تحصيل بلافاصله پس از ‌آن‌كه درسي را با استاد پاس مي‌كنند تبديل به منتقد اصلي استاد مي‌شوند و از نحوه تدريس گرفته تا ميزان سواد مدرس محترم اظهار نظر مي‌كنند. بعد هم كه سر كار مي‌روند موضوع قدري غليظ‌ تر مي‌شود و ميزان قبول نداشتن بقيه در موضوعاتي كه مرتبط با آقا يا خانم مهندس مي‌شود افزايش مي‌يابد. فرقي هم ندارد كه از كدام دانشگاه فارغ‌التحصيل شده‌اند هر قدر دانشگاه والاتر رسيدن به نقطه اخلاق مهندسي زودتر شروع مي‌شود و ادعاي مهندسان اوج مي‌گيرد.