برنامه "جووني به وقت فردا" راديو جوان چند روزي است كه در مورد غرور ملي بحث مي‌كند. مي‌رود با مردم مصاحبه مي‌كند كه به نظر شما ما چرا قوي هستيم. يك‌سري جواب مي‌دادند: "چون ما انرژي هسته‌اي داريم." ديگري مي‌گفت: "چون ما باهوشيم و ايراني‌ها اصولا آدم‌هاي مستعدي هستند". جواب ديگر اين بود: "چون ما كشور ثروتمندي هستيم و منابع زيادي داريم. ما آدم‌هاي قويي هستيم." اين مصاحبه‌ها كه هر روز پخش مي‌شود بعدش هم نوبت به ترانه وطنم پاره تنم مي‌رسد.

من هر قدر كه اين‌ها را مي‌شنوم نه حس ملي‌ام باد مي‌كند و نه شور جواني به سرم مي‌زند كه بالاخره حس غرور ملي داشته باشم. اين دلايل برتري ما آن‌قدر عاميانه و سطحي است كه بعيد مي‌دانم كسي بتواند آن‌ها را باور كند. واقعيت اين‌است كه من چند سالي است هيچ وقت حس قدرتمندي به كشورم ندارم. بناي قدرتمندي هر جامعه‌اي آدم‌هاي مناسبي داشته باشيم كه نداريم. نتيجه‌اش هم همين آش و همين كاسه است. هر روز چند سوتي بزرگ در مملكت رخ مي‌دهد و بعد با نام خدمت به مردم آراسته مي‌شود. اگر قرار باشد ما با اين سطح توانمندي آدم‌هايمان اينقدر احساس غرور و قدرت كنيم، بايد فكر كنيم كه ساير كشورهاي توسعه يافته چقدر احساس غرور مي‌كنند و چرا بايد با ما به همين شكل رفتار كنند.