اين يك آگهي تبليغاتي است كه در روزنامه‌ها به خاطر هفته ماليات آمده است. من هم با اين شعار موافقم. منتها وقتي شعار را مي‌خوانم واكنش من يك لبخند به تمسخر است كه خدا را شكر من همه سال ماليات مي‌دهم –چون كارمند هستم- و بقيه ماليات نمي‌دهند يا حداقل مقدار ممكن را پرداخت مي‌كنند. اين قسمت غم‌انگيز ماجراست وگرنه من با ماليات دادن مخالفم نيستم. اين تبعيض در پرداخت ماليات، هميشه باعث مي‌شود هر كسي كه پرداخت كننده است حداقل‌ها را پرداخت كند، چون به صورت پيش‌فرض مي‌داند كه بقيه ماليات نمي‌دهند. علامت سوال بزرگ ديگر تنافر ماليات و سيستم خمس است. اين‌ها چه طوري با هم قابل جمع هستند. مثلا اگر من 15 درصد درآمد ماهيانه‌ام را به عنوان ماليات به نظام اسلامي پرداخت مي‌كنم آيا خمس مال من، باز هم 20 درصد است يا 5 درصد باقيمانده از ماليات؟

يكي از مشكلاتي كه به نظرم براي احمدي‌نژاد و دولتش وجود دارد و مانند خاتمي ممكن است او را آزار دهد، عدم تئوريزه شدن شعار عدالت است. اگر خيلي خوب مي‌خواست مانور بدهد و نظام‌هاي مملكتي را اصلاح كند خيلي بهتر بود به جاي سفرهاي استاني، نظام مالياتي كشور را به گونه‌اي كه به عدالت نزديك‌تر باشد اصلاح مي‌كرد. قطعا اين اصلاح هم مربوط به قانون ماليات‌هاي مستقيم و ماليات بر ارزش افزوده نبود چون روي اين‌ها قبلا كار شده، بهتر است نظام گردش اطلاعات رو اصلاح كند. ما هم دعايش مي‌كنيم.