پايان آدم‌ها

آدم‌ها براي هم تاريخ مصرف دارند. همراهي آدم‌ها با هم تا جايي ادامه مي‌يابد كه فرد احساس كند در پي اين رابطه ارزش افزوده‌اي برايش ايجاد مي‌شود وگرنه به تدريج اين ارتباط حذف مي‌شود. مثلا در طي يك دوره معلم دبستان به واسطه آموزش، شاگردانش را دور خودش جمع مي‌كند اما زماني كه اين دانش‌آموزان بزرگ‌تر شدند و اين معلم نيز نمي‌تواند مطالب مورد نياز آنان را ارائه كند، شاگردانش نيز از وي دور مي‌شوند. اين داستان براي همه قابل بسط است. اين يعني پايان آدم‌ها. تنها دلخوشي آن معلم اين است كه شاگردانش عوض مي‌شوند و هميشه كسي هست كه بخواهد به صحبت‌هايش گوش كند. قدري غم‌انگيز است اما براي پايان نيافتن راه‌هاي زيادي وجود دارد كه زندگي را زيبا مي‌كند.