برگزاري المپيك در ايران
المپيك 2004 به سرعت در حال برگزاري است و يوناييها به خوبي از پس اين پروژه برآمدند. ايران هم بالاخره توسط حسين رضازاده يك مدال طلا بدست آورد -خدا او را سالها براي وزنهبرداري ايران حفظ كند- در حاشيه رقابتهاي وزنهبرداري، سالن زيباي برگزاري مسابقه و استفاده از رنگ جذاب آبي و نورپردازي فوقالعاده محل قابل توجه بود. ديگر آنكه سكوت مطلق تماشاچيان در هنگام برگزاري مسابقه براي تمركز وزشكاران جالب توجه بود به طوري كه در زمان وزنه زدن صداي مربيان به وضوح شنيده ميشد.
اما تصور كنيد مسابقه حسين رضازاده در دسته 105+ كيلوگرم در ايران و استاديوم صد هزار نفري آزادي برگزار شود و حوادث آتن به همان شكل در ايران اتفاق افتد. برخورد تماشاگرنماها به شكل ذيل خواهد بود. جداي از اين موارد احتمال كمبود وزنه، خرابي تابلوي ورزشگاه، تمام شدن پودر مخصوص وزنهبرداري و ... صفر در نظر گرفته شده است.
شركت كننده قطري (قراربود در مسابقات آتن باشد): صداي تماشاچيان در زمان ورود، وزنه زدن و خروج از سالن: بقره! بقره! بقره!
امريكا: هو! هو! ريشو! هو! هو! ريشو!
لهستان: گامبو! گامبو! گامبو!
.
.
.
بلغارستان (رقيب نزديك رضازاده): ...، ...، ...،...، ...، ...، ...،... ]فحشهاي ركيك[
اوكراين (نزديكترين رقيب رضازاده): ...، ...،...، ...، ...، ...،... ]فحشهاي ركيكتر[
حسين رضازاده: (قبل از زدن وزنه) يا علي مدد! يا علي مدد! (هنگام وزنه) سكوت مطلق! (پس از زدن وزنه) انفجار مقاديري نارنجك و ترقه و دود ناشي از انفجار همراه با صداي ممتد سوت.
پس از مسابقات بديهی است ايران از ميزبانی كليه رقابتها محروم میشود.
فراموش نکنيد که اين رفتار عدهای تماشاگر نماست که فرهنگ استاديومی را میسازند و قابل تسری به همه نيست.