اين متن را به بهانه سقوط هواپيماي ارتش مي‌نويسم. با آن‌كه به ظاهر دير شده است.

مرگ يك تراژدي نيست. مرگ بخشي از واقعيت زندگي ماست اما آن‌چه آن را تبديل به تراژدي غم‌انگيز مي‌كند نوع مرگ است. ساير كشورها در هراس از تروريسم هستند كه مبادا 11 سپتامبر ديگري اتفاق بيفتد و ما در كشورمان بي آن كه تروريستي داشته باشيم هر سال يك هواپيماي سقوط كرده داريم! اين‌جا آن‌چه اهميت ندارد جان آدم‌هاست. هر آدم چقدر مي‌ازرد؟ بيمه مركزي ايران اعلام كرد:‌ 30 ميليون تومان براي 84 نفر. اين سقف قيمت براي كساني است كه تراژديك از دست مي‌روند و قطعا قيمت سايرين كمتر است. فيلم سينمايي صدا و سيما هم جالب توجه بود. به عنوان مثال در يك برنامه از يك مقام دولتي دعوت كرده بودند كه در اين باره صحبت كند. شروع كرد به گفتن كه من ديروز در خدمت يكي از اين عزيزان بودم. اگر مي‌دانستم كه امروز و شهيد مي‌شود، سر تا پاي او را غرق بوسه مي‌كردم –همراه با گريه- . جواب او را به دليل آن كه بقيه در اطرافم بودم در دلم دادم. بگذريم كه هنوز بنياد شهيد اين افراد را شهيد ندانسته است.

روان‌شان شاد باد.